lunes, febrero 15, 2016
martes, enero 26, 2016
Ahora que tengo un momento...
Mi amor, llegaron las Navidades con tus risas, tus saltos, tus brincos, tu ilusión y tu alegría. Llegaron los RR.MM a tu cole, tu carta (un Sam, un puzzle, un libro y lo que quieran ellos), las tardes con amigos (Bruno y Vera) y primos (Manasés y Lucía), las atracciones de la plaza Cervantes, el trenecito, la cabalgata, el día de Reyes. Llegó y pasó, y lo disfrutamos y saboreamos como sólo tú sabes hacerlo.
La vuelta al cole ha sido estupenda, eres la mejor, siempre estás por encima de lo que esperamos de ti, ¡qué tiona!
El fin de semana pasado tuvimos a Nuba en casa y aunque tuvimos algunos momentos de tensión, fue un fin de semana fabuloso.
Nieves, te amo, te amo, te amo.
martes, noviembre 24, 2015
Autoestima
Mi vida, créeme, habrá días en que te hagan pensar que todo lo haces mal... En esos días, mi amor, quiérete mucho, quiérete más, no te dejes pisar, mantente fuerte.
Te amo.
Te amo.
Mordisco
Hoy has dado, mi amor, uno. No lo justifico, pero está claro que por algo habrá sido. Te amo mi amor, más que a nada en este mundo.
3 años
Mi vida, ya has cumplido 3 años, eres grande, grande, la más grande. Te amo mil millones de pirulos.
miércoles, noviembre 11, 2015
Tristeza
Amor mío, ando algo triste estos días, me preocupas y temo no estar a la altura. Te quiero de aquí a Kepler 452b, ida y vuelta.
miércoles, octubre 07, 2015
Recuerdos
La primera niña del cole que nombraste: Yoenny.
Cuando nos fuimos a la cama, y te esperé a que te durmieras, me dijiste: "Mama tengo una amiga, se llama Yoenny".
El nombre de tu primera profesora de colegio: Esther.
Ya habías tenido otras profes en kids and us, se llamaba Marta y la adorabas.
La primera tutoría con tu profesora: Nieves es una niña encantadora.
Se quedó sorprendida, patidifusa como te gusta decir a ti, porque fuiste la única niña que al poner en un CD el sonido de una lavadora sabías lo que era.
Cuando llevabas una semana de cole me dijiste: "Mamá me gusta mucho el colegio que habeís elegido para mí".
Mi vida muchas gracias por hacer que contigo todo sea tan fácil, a veces tomamos decisiones pensando que será lo mejor para ti, pero los papás también nos podemos equivocar, gracias por tu apoyo y por hacernos pensar que lo estamos haciendo bien.
Hoy me has preguntado: "¿quién es el mejor amigo de la prima Lucía?" y yo te he preguntado "¿Y el tuyo?" y me has respondido "Yo misma"
Mi vida, no pierdas ese cariño hacía ti misma nunca, nunca, nunca, parece mentira que con menos de tres años hayas resumido el contenido de tantos libros de autoayuda.
Todas las noches me preguntas: "Mamá, ¿ponemos un cuento?, ¿me esperas?, ¿con qué voy a soñar hoy?
Si yo pudiera elegirte los sueños, soñarías siempre cosas preciosas, pero imagino que hasta cuando soñamos aprendemos y también de los malos sueños sacarás alguna lección, se me ocurre una, cuando lloras por la noche sabes que papá y mamá están ahí para ayudarte y darte amor.
Cuando nos fuimos a la cama, y te esperé a que te durmieras, me dijiste: "Mama tengo una amiga, se llama Yoenny".
El nombre de tu primera profesora de colegio: Esther.
Ya habías tenido otras profes en kids and us, se llamaba Marta y la adorabas.
La primera tutoría con tu profesora: Nieves es una niña encantadora.
Se quedó sorprendida, patidifusa como te gusta decir a ti, porque fuiste la única niña que al poner en un CD el sonido de una lavadora sabías lo que era.
Cuando llevabas una semana de cole me dijiste: "Mamá me gusta mucho el colegio que habeís elegido para mí".
Mi vida muchas gracias por hacer que contigo todo sea tan fácil, a veces tomamos decisiones pensando que será lo mejor para ti, pero los papás también nos podemos equivocar, gracias por tu apoyo y por hacernos pensar que lo estamos haciendo bien.
Hoy me has preguntado: "¿quién es el mejor amigo de la prima Lucía?" y yo te he preguntado "¿Y el tuyo?" y me has respondido "Yo misma"
Mi vida, no pierdas ese cariño hacía ti misma nunca, nunca, nunca, parece mentira que con menos de tres años hayas resumido el contenido de tantos libros de autoayuda.
Todas las noches me preguntas: "Mamá, ¿ponemos un cuento?, ¿me esperas?, ¿con qué voy a soñar hoy?
Si yo pudiera elegirte los sueños, soñarías siempre cosas preciosas, pero imagino que hasta cuando soñamos aprendemos y también de los malos sueños sacarás alguna lección, se me ocurre una, cuando lloras por la noche sabes que papá y mamá están ahí para ayudarte y darte amor.
SEPTIEMBRE
Se llevó a la bisabuela Lucía. Nos trajo el cole, los compañeros, mordisco y arañazo, juegos, profesoras, Sam, piscina sola, violín para papás, David.
Mi vida eres mediana, pero septiembre te ha hecho crecer mucho. Te amo un porrón.
Mi vida eres mediana, pero septiembre te ha hecho crecer mucho. Te amo un porrón.
martes, septiembre 01, 2015
lunes, agosto 31, 2015
viernes, agosto 28, 2015
Sueños
Amor mío, sueñas mucho. Hace apenas cinco minutos, te escuchaba desde mi habitación, hablando dormida. Decías: "Va al trabajo, y me recoge del cole". El día 8 empiezas tu primer año de escuela. Sé que te irá genial, porque a las personas geniales no les puede ir de otra manera, y si tuvieras cualquier dificultad ahí estaríamos papá y mamá para ayudarte.
Me parece que fue ayer cuando íbamos a las ecografías, o cuando te llevaba en la mochilita. Te estás haciendo mayor... Este septiembre, ya irás sola a la piscina, y en noviembre empiezas las clases de violín... El tiempo se escapa entre los dedos.
Mi vida, te amo, hasta el infinito y más allá ;).
domingo, junio 21, 2015
Te amo Nieves.
Hoy podría escribir un montón de historias tristes. Pero, hija mía, siendo de noche, tengo el sol en la habitación de al lado, no puedo escribir más que te amo, que amo tu olor a sudor por las mañanas, y tus pedetes y tus risas, tu mamita dame tu orejita. Amo cuando me dices que soy mala, pero mala, mala, amo cuando te enfadas porque te peino, o cuando te metes los dedos en la boca, amo, también cuando me pides agua aunque no tengas ni pizca de ganas, amo cuando dices que te casarías conmigo y que tu mejor amiga es esta y me señalas con el dedo. Te amo hija, y eso me hace ver la luz cuando todo se nubla. Voy a volver a escribir este blog para ti, te escribiré aquí una y mil veces lo mucho que te quiero.
Mamá
martes, septiembre 11, 2012
Nieves
Ayer fui al ginecólogo con mi madre, Nieves ya está colocadita, esperando que llegue el fresco para salir. El día 31 de julio me dijeron que ya pesaba 1,100 gr. El día 5 de octubre tengo una nueva ecografía y ya estoy deseando que llegue el momento de verla otra vez.
martes, julio 17, 2012
El camino
Hoy he terminado de leer El Camino y me ha hecho "gracia" esta coincidencia:
Rouco pide que se facilite el descanso en domingo ante la liberalización comercial
Europa Press | Madrid
Actualizado lunes 16/07/2012
El cardenal arzobispo de Madrid y presidente de la Conferencia Episcopal Española (CEE), Antonio María Rouco Varela, ha pedido al ordenamiento jurídico que facilite y procure el descanso en domingo de las familias que ahora se ve amenazado ante la liberalización de horarios comerciales que ya se ha puesto en marcha en la Comunidad de Madrid.
Miguel Delibes: El Camino. Ediciones Destino. Volumen 100.
Páginas 164-165.
"Don José, el cura, que era un gran santo, arremetió contra las parejas que se marchaban a los padros [...] contra los que durante los días festivos segaban el heno o cavaban las patatas o cuchaban los maizales."
Página 181.
"Una cosa os puedo asegurar -continuó-. El camino del Señor no está en esconderse en la espesura al anochecer los jóvenes y las jóvenes. En realidad, tampoco está en la taberna, donde otros van a buscarlo los sábados y los domingos; ni siquiera está en cavar las patatas o afeitar los maizales durante los días festivos. Dios mismo, en realidad, creó el mundo en seis días y al séptimo descansó. Y era Dios. Y como Dios que era, en realidad, no estaba cansado. Y, sin embargo, descansó. Descansó para enseñarnos a los hombres que el domingo había que descansar."
Yo, en realidad, como diría Don José, no estoy de acuerdo con la liberalización de horarios en el comercio, pero por distintos motivos, que ahora no vienen al caso.
martes, julio 03, 2012
domingo, mayo 13, 2012
Como un higuito
El miércoles 9 de mayo vimos al pequeño garbancito con tamaño de higo, 4.2 cm. Movía sus bracitos y piernitas. Guapo, guapo.
La siguiente cita el 1 de junio. ¡Qué ganas de que estos días pasen y le podamos ver otra vez!
domingo, mayo 06, 2012
Faltan dos días y medio
Nunca un fin de semana se me había hecho taaaan laaaaaaaargo. Tengo muchísimas ganas de que llegue el miércoles y ver otra vez al chiquitito. Quiero ver que todo sigue bien, que se mueve, que le late el corazoncito, que su pliegue nucal tiene el grosor que tiene que tener y todas esas cosas. Me imagino que tener miedo es normal, pero la verdad es que yo me alarmo por todo, me preocupo porque no me duelen los pechos, me preocupo porque no voy al baño, me preocupo porque voy, me preocupo si tengo nauseas y pocas ganas de comer, me preocupo si este síntoma se pasa y como mejor, me preocupo si engordo, también si adelgazo... Esto es un sin vivir. Estoy deseando que llegue la semana 12, para preocuparme aunque sea por la mitad de las cosas que me preocupo ahora.
Aunque pueda parecer por mi actitud que no estoy emocionada, quiero que sepas higuito que deseo que dentro de 6 meses no dejes dormir a tus padres, que seas muy comilón y cagón y llorón, y que te quiero conmigo.
jueves, mayo 03, 2012
Y que éste sea un buen principio, principio de incertidumbre
De nuevo nos hemos quedado embarazados, aunque esto suene ridículo porque la embarazada soy yo, es un peso que lo llevamos entre los dos, es más, hay veces que incluso el lleva el peso de los tres.
Antes de quedarme, estaba nerviosísima, no dejaba parar en ningún sentido al pobre de Fran. Durante las primeras semanas muchos nerviosos, tristeza y malestar físico. Ahora estoy un poco más tranquila, en tan solo 10 semanas y media le hemos visto tres veces. La primera sólo era un punto blanco en un saquito, en la ségunda era una cosita chiquita chiquita y ya se le escuchaba el corazón. La tercera sólo le vi yo, fuimos de urgencias porque me puse nerviosa, y al parecer todo estaba bien, se le oía el corazón y movía piernas y brazos. La próxima ecografía es la semana que viene, ya tendrá 11 semanas y 2 días, y aunque sé que me iré poniendo nerviosa a medida que pasen los días, hoy estoy tranquila.
Francis, no todo va a ser protestar continuamente, muchas gracias cielo por hacer que estos días sean más tranquilos.
Te quiero.
viernes, octubre 21, 2011
Cese definitivo de la actividad armada
Nunca pensé que esto pudiera llegar a suceder y tampoco logro entender cuales han sido los motivos que nos han conducido a este final, pero en cualquier caso estamos de enhorabuena. Hemos ganado todos, hoy no vencedores ni vencidos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
